अलीकडील संशोधनाने वजन कमी करण्याच्या आश्चर्यकारक घटकाचे अनावरण केले आहे: विशिष्ट अमीनो आम्ल, आयसोल्युसिन, आपल्या आहारातील घट. हा शोध सर्व कॅलरीज समान आहेत या दीर्घकालीन विश्वासाला आव्हान देतो आणि असे सूचित करतो की वापरलेल्या कॅलरींचा प्रकार वजन व्यवस्थापनावर लक्षणीय परिणाम करू शकतो. सेल मेटाबोलिझम मध्ये प्रकाशित झालेल्या एका महत्त्वपूर्ण अभ्यासात, शास्त्रज्ञांनी असे निरीक्षण केले की, उंदरांनी जास्त कॅलरी वापरूनही, वजन कमी होणे आणि सुधारित दुबळेपणा अनुभवूनही, आयसोल्युसीन नसलेला आहार दिला.
विस्कॉन्सिन स्कूल ऑफ मेडिसिन अँड पब्लिक हेल्थ विद्यापीठ मधील चयापचय तज्ज्ञ प्रोफेसर डडले लॅमिंग यांच्या नेतृत्वाखालील अभ्यासात असे आढळून आले की सर्व कॅलरी नाहीत वजन वाढण्यास तितकेच योगदान देते. त्याचे संशोधन आपल्या कॅलरीजमधील घटक विचारात घेण्याच्या महत्त्वावर भर देते, विशेषत: जेव्हा आयसोल्युसीन सारख्या अमीनो ऍसिडचा विचार केला जातो, जे सामान्यत: अंडी, लाल मांस आणि दुबळे चिकन यांसारख्या उच्च प्रथिनेयुक्त पदार्थांमध्ये आढळतात.
प्रोफेसर लॅमिंग यांच्या संशोधनाने आयसोल्युसिन सेवन आणि शरीराचे वजन यांच्यातील एक महत्त्वाचा दुवा ओळखला आहे. उंदरांना कमी आयसोल्युसीन असलेला आहार देऊन, त्यांनी केवळ वजन कमी केले नाही तर चयापचय वाढवण्यासह, विश्रांती घेत असताना आणि संभाव्यत: दीर्घ आयुष्यासह वर्धित एकूण आरोग्य देखील दाखवले. प्रयोगाची सुरुवात ३० वर्षांच्या माणसाच्या बरोबरीच्या उंदरांवर झाली, ज्यांना त्यांना हवे तितके खाण्याची परवानगी होती.
कमी केलेल्या आयसोल्युसीन आहारावरील उंदीर त्वरीत दुबळे झाले, चरबी कमी झाली, उच्च कॅलरीजचे सेवन राखले. उल्लेखनीय म्हणजे, हे उंदीर देखील लक्षणीयरीत्या जास्त काळ जगले, पुरुषांचे आयुर्मान 33% आणि स्त्रियांचे 7% वाढते. नॅशनल इन्स्टिटय़ूट ऑफ हेल्थ द्वारे समर्थित प्रोफेसर लॅमिंगचे कार्य, असे सुचविते की आहारातील बदल, जरी मध्य-आयुष्यात सुरुवात केली तरीही, आयुर्मान आणि आरोग्य या दोन्हींवर गंभीरपणे परिणाम करू शकतात. . हा प्रभाव, पूर्वी कमी-कॅलरी आणि कमी-प्रथिने आहारांमध्ये दिसून आला होता, आता कमी आयसोल्युसिन सेवनाशी जोडला गेला आहे. अभ्यासात असेही आढळून आले की कमी-आयसोल्युसीन आहारावरील उंदरांनी रक्तातील साखरेची पातळी अधिक स्थिर ठेवली आणि वय-संबंधित आरोग्य समस्या कमी अनुभवल्या.
हे संशोधन वाढत्या पुराव्यात जोडते की आहारातील अमीनो ऍसिड, आयसोल्युसीन सारखे, कर्करोग आणि मधुमेहासह वृद्धत्व आणि रोग प्रक्रियांमध्ये महत्त्वपूर्ण भूमिका बजावतात. हे निष्कर्ष आशादायक असले तरी, त्यांचे मानवी आहारविषयक शिफारशींमध्ये भाषांतर करणे अवघड आहे. जीवनासाठी Isoleucine आवश्यक आहे, आणि त्याच्या आहारातील कपात काळजीपूर्वक संपर्क करणे आवश्यक आहे. प्रोफेसर लॅमिंगची टीम कमी-आयसोल्युसिन आहाराच्या परिणामांची नक्कल करू शकणार्‍या हस्तक्षेपांचा शोध घेत आहे, ज्यामुळे लठ्ठपणा आणि संबंधित आरोग्य परिस्थितींवर संभाव्य नवीन उपचार होऊ शकतात.